به گزارش مشرق، احمد محمدنژاد جوان با فتح قله جهان در وزن ۶۱ کیلوگرم، به یکی از طولانی‌ترین انتظارهای کشتی آزاد ایران پایان داد؛ طلایی که علاوه بر ارزش فنی و ورزشی، از نظر تاریخی نیز اهمیت ویژه‌ای دارد و نام این آزادکار جوان را در کنار بزرگان کشتی ایران قرار می‌دهد.
طلای جوان در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ آستانه را نباید صرفاً یک مدال دیگر در کارنامه کشتی ایران دانست. این قهرمانی در وزنی به دست آمد که سال‌ها از آخرین طلای جهانی ایران در اوزان سبک آن می‌گذشت و همین موضوع، ارزش دستاورد جوان را دوچندان می‌کند.
او در فینال وزن ۶۱ کیلوگرم برابر زائور اوگویف روس، قهرمان المپیک توکیو و یکی از پرافتخارترین کشتی‌گیران این وزن، قرار گرفت و با پیروزی ۹ بر ۲ به مدال طلا رسید. این پیروزی علاوه بر انتقام شکست فینال سال گذشته، نشان داد که جوان برای رسیدن به قله جهان تنها به دنبال استفاده از یک فرصت نیست، بلکه توانایی غلبه بر یکی از بزرگ‌ترین نام‌های کشتی جهان را دارد.
اما برای درک بهتر اهمیت این قهرمانی باید به آخرین طلای ایران در اوزان سبک بازگشت. حسن رحیمی در مسابقات جهانی ۲۰۱۳ بوداپست، در وزن ۵۵ کیلوگرم به مدال طلای جهان رسید و پس از آن، ایران در اوزان ۵۷ و ۶۱ کیلوگرم نتوانست دیگر قهرمان جهان شود. رحیمی در مسابقات جهانی ۲۰۱۵ لاس‌وگاس نیز تا فینال پیش رفت، اما با شکست مقابل ولادیمیر خینچگاشویلی گرجستانی به مدال نقره بسنده کرد. بنابراین، طلای جوان پس از ۱۳ سال بار دیگر نام ایران را در جمع قهرمانان جهان اوزان سبک قرار داد.
این اتفاق از آن جهت اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که وزن ۶۱ کیلوگرم در سال‌های اخیر همواره یکی از اوزان دشوار و پرتراکم کشتی آزاد جهان بوده است. حضور چهره‌هایی همچون زائور اوگویف، قهرمان المپیک و چندین دوره جهان، رقابت در این وزن را به سطحی بسیار بالا رسانده بود. اوگویف سال گذشته نیز با شکست جوان در فینال مسابقات جهانی، مانع از رسیدن این آزادکار ایرانی به سکوی نخست شده بود؛ اما این بار داستان کاملاً متفاوت رقم خورد.
جوان نه‌تنها از تجربه شکست قبلی درس گرفت، بلکه در مهم‌ترین میدان ممکن نشان داد فاصله میان یک استعداد آینده‌دار و یک قهرمان واقعی را می‌توان با تلاش، برنامه‌ریزی و اعتمادبه‌نفس از میان برداشت. پیروزی ۹ بر ۲ مقابل اوگویف، آن هم در فینال مسابقات جهانی، به‌خوبی بیانگر میزان پیشرفت این کشتی‌گیر جوان بود.
نکته قابل توجه دیگر، مسیر رسیدن جوان به فینال بود. او پس از استراحت در دور نخست، نیکیل از هند را با نتیجه ۱۰ بر ۹ شکست داد، در مرحله یک‌چهارم نهایی از سد مارکوس بلیز آمریکایی با نتیجه ۳ بر ۲ گذشت و در نیمه‌نهایی نیز با پیروزی ۳ بر یک مقابل اسیل آیتکین قزاقستانی، نخستین فینالیست ایران شد. مسیری که نشان می‌داد این قهرمانی حاصل یک اتفاق یا قرعه آسان نبوده است.
از سوی دیگر، قهرمانی جوان می‌تواند نقطه عطفی برای آینده کشتی آزاد ایران در اوزان سبک باشد. ایران همواره در اوزان میانی و سنگین مهره‌های شاخص و مدعیان جدی قهرمانی داشته، اما در اوزان پایین‌تر، استمرار قهرمانی در سطح جهان به یکی از چالش‌های کشتی تبدیل شده بود. حالا طلای جوان می‌تواند شروع فصل تازه‌ای در این بخش باشد؛ البته به شرط آنکه این موفقیت به یک اتفاق مقطعی محدود نشود و پشتوانه‌سازی و برنامه‌ریزی برای حفظ جایگاه ایران در این وزن ادامه پیدا کند.
احمد محمدنژاد جوان با این قهرمانی فقط یک مدال طلا به کارنامه خود اضافه نکرد؛ او پس از ۱۳ سال انتظار، طلسم طلای جهانی اوزان سبک را شکست، انتقام شکست سال گذشته را از یکی از بزرگ‌ترین نام‌های کشتی جهان گرفت و نشان داد کشتی ایران برای بازگشت به روزهای درخشان در وزن‌های پایین نیز ظرفیت‌های ارزشمندی در اختیار دارد.
